நீயா நானா ...

முல்லையின் அழைப்பின் பேரில் இந்த பதிவு. வெகு நாட்களாகிவிட்டது இந்த அழைப்பு வந்து... இது சில அனுபவங்களின் பகிர்வு என்று கொள்ளலாம்.

முல்லை கூறியது போல் “வேலைக்குச் செல்வதோ செல்லாமலிருப்பதோ, எதுவாக இருப்பினும் தான் விரும்புவதை செய்வதில்தான் சுதந்திரம் என்பது இருப்பதாகக் கருதுகிறேன்.” இது மிக உண்மை

இனி அவரைப் பதிவிட தூண்டிய கேள்வி: ”இன்ட்ர்வுயூவிலே ஒரே மாதிரி - ஈக்வல் டாலன்டோட ஒரு பையனும் ஒரு பொண்ணும் இருந்தா..”. எனக்கு முன் இந்த கேள்வியைக் கேட்டுக் கொள்கிறேன். பாலைக் கொண்டு அது முடிவு செய்யப்பட மாட்டாது என்பது திண்ணம். ஆனால் இந்த கேள்வியின் தொடர்ச்சியாக ஓடிய சில சிந்தனைகள்... பெரும்பாலும், ஒரு ஆண் திறமைசாலி என்று சக ஆண் ஊழியர்களிடம் பெயர் பெற எடுக்கும் முயற்சிகளுக்கு ஒருபடி மேல் நின்றால் தான் பெண் திறமைசாலியாக அங்கீகரிக்கப்படுகிறாள் என்று பல வேளைகளில் நான் எண்ணிக் கொண்டதுண்டு; கேட்டதும் உண்டு. எந்த ஒரு இடத்திலுமே அலுவலகமோ/வீடோ பெண்ணுக்கு கண்ணுக்கு தெரியாத ஒரு திரை இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது... பல நேரங்களில் அவள் கிழித்துக் கொண்டு தன்னை வெளிப்படுத்துகிறாள்.

சமீபத்தில் ஆண் ஒருவர், குழந்தை பிறந்து கவனித்துக் கொள்வதால் தன் மனைவியின் கேரியர் வீணாகலாம் என்று வருந்தினார். குழந்தையைக் கவனித்துக்கொள்வதென்றால் யாரேனும் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும்... பெரும்பாலும் அது பெண்ணாக இருக்கிறாள். “பரவாயில்லை... மனைவிக்காக யோசிக்கிறார் இல்லை..” என்றாள் ஒரு பெண். ஆம் அவர் யோசித்தால் போதும் ... பெண் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டும் என்று எண்ணிக்கொண்டேன். ஒருவர் ஒன்றும் செய்யாது பச்சாபப்படுவதையே பெருமையாக எண்ணும் அளவுக்கு தான் ஆண்கள் பெண்களின் உணர்வுகளைப் புரிந்து கொள்கின்றனர்.

“மெடர்னிட்டி லீவ்” குறித்து நான் கேட்ட கமெண்ட் “வேலை செய்யாமல் ஜாலியா சம்பளம் வாங்குவீங்க...”. சற்றே மனம் வருந்தியது. என்ன சொல்ல? ஆணுக்கு இணையா எல்லா வேலையும் செய்வியா... எங்கே என்னை மாதிரி சட்டைபோடாமல் நட பார்க்கலாம் என்ற அபத்தமான கேள்வி போல் இருக்கின்றது. “எங்கே என்னை போல் பத்து மாசம் சுமந்து பெத்து போடு பார்க்கலாம்” என்று ஏன் யாரும் கேட்பதில்லை. குழந்தை பெண்ணால் தான் பெற முடியும் (”ஆண் பெற்றவன் ஆண் மகனே” என்று பாட்டு மட்டும் தான் எழுதிக் கொள்ள முடியும்)... சிலகாலம் பெண்ணால் மட்டுமே குழந்தையைப் பேண முடியும். மனிதர்கள்... பகுத்தறிவுடையவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்வதால்... “நீ என் சக மனுஷி... பிள்ளை பேற்றுக்காக நீ எதையும் இழக்க வேண்டாம் என்ற மனிதத்துவ குணம் தான் பிரசவகால விடுமுறை. அதை பொருள்மயமாகக் காணத் தொடங்கினால்... என்ன சொல்வது ?


வேலைக்கு செல்லும் பெண்ணுக்கு தான் எத்தனை பிரச்னைகள் இங்கு. என் தோழி ஒருவர் ஒருவர் கூறினார், “நம் வயதில் பல பெண்கள் வீட்டில் இருக்க முடிவு செய்கின்றனர்” என்று. சற்றே யோசித்தால் நாங்கள் கூட வீட்டில் இருந்து வேலை பார்க்கும் வசதிகள் தேவைப்படும்பொழுது கிடைப்பதால்தான் வேலையில் நீடிக்க முடிகிறது என்று தோன்றியது. சமீபத்தில் தோழி ஒருவர் குழந்தைகளைப் பேண வேலையை விட்ட பொழுது “நல்ல முடிவு” என்று ஏகப்பட்ட பாராடுதல்கள் ஆண்களிடம் இருந்து. பெரும்பாலானோர் இப்படி தான் உள்ளனர். மனைவி வீட்டில் இருந்து எல்லாம் கவனிக்க வேண்டும்... வேலை பார்க்கும் பெண்ணிடம் “உங்களுக்கென்னங்க இரண்டு சம்பளம்” என்று சொல்லிக் கொள்ளவும் செய்வார்கள். வீட்டில் இருப்பதோ வேலையில் இருப்பதோ விஷயம் அல்ல... சக மனுஷி என்ற எண்ணம் இருந்தால் போதும்.


இப்படி பேசினால், ஆண்கள், இப்ப என்ன நாங்க வீட்ல உட்கார்ந்துக்கணுமா என்று கேட்பார்கள். வீட்டில் இருப்பது யார் என்பது விஷயம் அல்ல, ஆண் பெண் பேதம் தேவையில்லை. வாழ்க்கை “நீயா நானா” என்றால் முட்டிக்கொண்டு தான் நிற்கும்... “நீயும் நானும்” என்றால் தான் இனிமையாக நகரும். ஒரு pressurised ப்ராஜக்ட் , இரவு பகல் வேலை செய்ய வேண்டும் என்னும் ஒரு நிலையில் பல பெண்கள் இல்லாமல் போவது “இயலாது” என்பதால் அல்ல... வீட்டில் அந்த அளவு சப்போர்ட் இருக்காது.... பெரும்பாலான வீடுகளில் ஆண் ஒரு வாரம் வேலையே கதி என்று கிடந்து வீட்டில் எதுவும் கவனிக்காவிட்டாலும் வாழ்க்கை ஒழுங்காக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ... ஆனால் பெண் அப்படி ஒரு நிலைக்கு தள்ளப்பட்டால் நிலைமை தலைகீழ்...இருவரும் புரிதலுடன் பொறுப்புகளை ஏற்றுக்கொண்டால் “win--win ” situation... ஆனால் ஏனோ பெரும்பாலோருக்கு இது அமைவதில்லை.

நான் பார்த்தவரையில் பெரும்பாலும் பெண் பொறுத்துக் கொண்டு விட்டுக்கொடுத்து செல்வதால் தான் குடும்பம் என்ற அமைப்பு இன்னும் இருக்கின்றது. ஆண்கள் பொறுப்புகளைப் பகிராது சுமையாக்கினால், என்றும் இப்படியே செல்லாது... எனவே இணைந்து பகிர்ந்து புது உலகம் காணும் உள்ளம் ஆண் பெண் இருவருமே உருவாக்கிக் கொள்ள வேண்டும். திறமை பொறுத்து பார்த்தால் ஆண்/பெண் இருவருமே சரிசமம் தான். எனவே பெண்கள் வேலை பார்க்கும் நிறுவனங்கள் அவர்கள் திறமையை முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொள்ள சில வசதிகள் செய்வதும் நலம். தற்காலங்களில் ஒரு குடும்பத்தின் “ப்ரட் வின்னர்ஸ்” ஆண்களாக மட்டும் இருப்பதில்லை... பெண்களும்தான்.

கிறுக்கல்கள்

வாழ்க்கையின் பக்கங்களைப் புரட்டினால் பதின்மத்தின் பக்கங்கள் பெரும்பாலும் குழப்பமான கிறுக்கல்களாகவே தெரிகிறது.

பதின்மம்... தனது தனித்துவத்தைக் கண்டுணர்ந்து நிலைநிறுத்திக் கொள்ளும் ஒரு போராட்டமாக இருந்ததோ என்று தோன்றுகிறது. “படிப்ஸ்” என்று மட்டுமே இருந்தாலும், பல குழப்பங்களுடன் தான் இருந்தது பதின்மம். ஒழுங்காகப் பள்ளி வந்து கொண்டிருந்த ரெஹானா, பர்கானா, அனிதா எல்லாம் பள்ளியில் இருந்து திடீரென நின்ற பொழுது... , பசங்க பொண்ணுங்க என்ற பாகுபாடின்றி கிரிக்கெட், செவென் ஸ்டோன்ஸ், மசாமஸ் என்று விளையாடிக் கொண்டிருந்த பொழுது பானு திடீரென வாசற்படி தாண்டி வரமறுத்தது என்று... வகுப்பில் சின்ன பெண்கள் எல்லாம் படித்துக்கொண்டிருக்க, பெரியவர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்ளும் கூட்டம் மட்டும் என்ன தான் பேசி சிரித்துக்கொள்கிறார்களோ என்று...

சந்தோஷமாக வெளியே செல்ல கிளம்பிய காலம் போய், வெளியே சென்றால் என்ன அத்துமீறல்களோ என்று மெல்லவும் முடியாது விழுங்கவும் முடியாது வீட்டுக்குள் சுருங்கிக் கொண்ட காலமும் அதுதான்.”படி தாண்டாதே” என்று அம்மா கூறவில்லை, நானே வீட்டிற்குள அடைந்து கொண்டேன். வாசிப்பு என்ற பொன்னுலகம் என்முன் விரிய ஆரம்பித்ததும் அப்பொழுது தான். என்னவென்றே புரியாத மன உளைச்சல்களோடு மூச்சிரைப்பு நோயும் உச்சகட்டத்தை அடைந்து என்னைப் பாடாகப் படுத்தியது. அம்மாவையும் அப்பாவையும் மிகவும் கவலைப்படுத்துவேன். விளையாட்டு என்ற ஒன்று என்னிடம் இருந்து அன்னியப்பட்டுப் போனது.

பள்ளியில் உணவு இடைவேளையில் மாடிப்படிகளில் அமர்ந்து, நானும் ஸ்ரீதேவியும் கேட்க சாரதா அழகாக கல்கியின் பொன்னியின் செல்வனை இரசித்துக் கூறுவாள், இரசித்துக் கேட்போம். வந்தியத் தேவனையும், குந்தவியையும், அருண்மொழியையும் வானதியையும் நினைத்து நினைத்து சிரிப்போம். மரணத்தின் தீவிரம் புரிந்ததும் இந்த பருவம் தான். சாரதாவின் அப்பாவிற்கு கேன்சர் என்று ஒரு முறை அவள் வீட்டிற்கு சென்றிருந்தோம். சில நாள்கள் கழித்து அவர் மறைந்துவிட்டார் என்ற செய்தி மனதைக் கனமாக்கியது. “இந்த வருஷம் எங்க வீட்ல நெல்லி நிறைய காய்த்தது... ஏதோ நடக்கும்னு தெரியும்” என்று அவள் கூறியது இன்னும் ஒலிக்கிறது. இப்பொழுதும் தோட்டத்தில் நெல்லியோ மல்லியோ நிறைய காய்த்தால், பூத்தால் மனதுள் திகில் குடியேறும்.

ஒழுங்காக படித்துக் கொண்டிருந்த உமா மகேஸ்வரி காதல் என்று ஓடிப்போனாள். ஒரு மாதம் கழித்து கணவனிடம் அடி உதை வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். சுமதியும் காதலனுடன் ஓடிபோய் விஷம் குடித்தாள். காதலன் இறந்துவிட, அவன் போட்ட 7 பவுன் சங்கிலியைத் தரமாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் பழையபடி சிரித்து வளைய வந்தாள். இருவரின் இந்த கதைகள் காதல் என்பது ஒரு க்ரேஸ் என்ற என்ற எண்ணத்தை எனக்குள் விதைத்தது.

பத்தாம் வகுப்பில் மார்க்‌ஷீட் வாங்கிவிட்டு அண்ணன் கல்யாணத்திற்கு ஊருக்கு சென்று விட்டேன். வருவதற்குள் பள்ளியில் பதினொன்றாம் வகுப்பில் சேர்க்கும் நாள் கடந்துவிட்டதால் இடம் இல்லை என்று சொல்லிவிட, அரசு பள்ளியில் இருந்தவளை கான்வெண்ட்டில் சேர்த்து விட்டனர். தாவணியில் சென்று கொண்டிருந்தவள் ஸ்கர்ட் & ப்ளவுஸ் என்று மாறியது வித்யாசமாக இருந்தது. சுற்றி எல்லோரும் ஆங்கிலத்தில் பேச, நான் ஒரு தனி தீவாக உணரத்தொடங்கினேன். மெல்ல என்னுள் தாழ்வு மனப்பான்மை புகுந்தது. (இன்று வரை அது ஏதேனும் ஒரு ஓரத்தில் இருந்து கொண்டு திடீரென்று உறக்கம் கலைந்து எழும் :-)) நாகலஷ்மி என்ற ஆங்கில ஆசிரியை அதை உணர்ந்து என்னை வெளியே கொண்டுவர முயற்சித்தார். எனக்கென சின்ன நட்பு வட்டம் கிடைத்தது சற்றே ஆறுதல். என்றாலும் மிகுந்த மன அழுத்தம் கொண்ட நாட்களும் அதுவே. அடிக்கடி உண்டியல் காசு பஸ் செலவுக்கும், அப்பாவின் மோதிரம் ஸ்கூல் பீஸுக்கும் மாயமாகும் வேளையில், என் உடல் நலக்குறைவால் மிகவும் மனம் வருந்திக்கொண்டிருந்த பெற்றோரிடம் பள்ளி பிடிக்கவில்லை என்று சொல்லாது தோட்டத்தில் இருளிடம் என் கண்ணீரைப் பகிர்ந்து கொண்டேன்.

இதோ முடிந்துவிடும் பள்ளிபடிப்பு என்று இருந்த வேளையில், கல்லூரியிலும் பெரும்பாலோர் ஹாஸ்டலராக இருக்க, நட்பு வட்டம் பெரிதாக இல்லை. ஆண்/பெண் நட்பின் எல்லைக்கோடு பற்றி கேள்விகளும் பதில்களும் எனக்குள்ளே சுற்றிக் கொண்டிருந்தன. கிட்டதட்ட கான்வெண்ட் போல் தான் என்றாலும் சில நட்புக்களால் மனம் சற்றே தெளிவாக இருந்தது. எல்லா வேளைகளிலும் எனக்கென்ற முகம் “படிப்பு” என்று மட்டுமே இருந்தது. பெரும்பாலும் பேசியதில்லை. அமைதியான பார்வையாளராக இருந்துள்ளேன். ஆனால் எனக்குள் என்னை அடையாளப்படுத்திக்கொள்ளும் பல போராட்டங்கள் நடந்து கொண்டிருந்தன. கவிதைகள் காகிதங்களில் எழுதப்பட்டு கசக்கி எறியப்பட்டன. (கற்பனை தான் எத்தனை சுகம்... கண்ணாடி மாளிகை என்றாலும் கற்பனை தான் எத்தனை சுகம்) தாழ்வு மனப்பான்மையை விரட்டி மனதை உற்சாகமாக வைத்துக்கொள்ள முயற்சிகள் நடந்தன. கல்லூரி இறுதியில் நல்ல சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தாலும் கூட, தன்னம்பிக்கை என்பது சென்னையில் வந்து வேலை செய்ய ஆரம்பித்த பின் தான் வேரூன்றியது. உற்சாகம், விளையாட்டு எல்லாம் மீண்டும் என்னிடம் குடிவந்தது. உடல்நலமும் மேம்பட்டது. தோழி பாரதியின் உற்சாகமான நட்பு மிக முக்கியமானது.

இன்று யாரேனும் “you are aggressive", "talkative" , “டீச்சரா இருந்திருப்பீங்களோ” என்று கூறும் பொழுது இருளில் கரைந்த அந்த கண்ணீர்க்கணங்களைப் எண்ணி சிரிக்காது இருக்க இயலவில்லை. வெகு நாட்களாக மனதில் கனத்துக் கிடந்த பதின்மம் பற்றி கூற அழைத்த அமித்து அம்மாவிற்கு நன்றி.

சாலையோரம் - தொடர் பதிவு

சாலையோரம் தொடர் பதிவிற்காக தீபா அழைத்திருந்தார். நான் வாகனம் ஓட்டுவதில்லை... சாலை பயத்தால்... சாலை ஓரம் இரண்டு நிமிடம் நின்று போக்குவரத்து நிறைந்த பாதையைப் பாருங்கள்... எல்லா வாகனங்களுக்கும் ஒரு ஒற்றுமை... வேகம்... வேகம்... வேகம்... எதைப் பிடிக்க இவ்வளவு வேகம் என்று தோன்றும். நிதானமாகச் செல்பவருக்கு வசை கிடைக்கும். ஆங்காங்கே இடித்தாலும் குறையாத வேகம்... சாலையைக் கடப்பவரைப் பற்றி கவலைப்படாத வேகம்.. இது என்று நிதானம் ஆகுமோ என்ற பயம் வேகமாக மனதைக் கவ்வும்.

தீபா அழகாக சொல்லி இருப்பார் "It may not be your fault, but it's your accident. அதனால் மற்றவர்களின் தவறுக்கும் தயாராக இருங்கள்.". வரக்கூடாத திசையில் வந்து நேராக மோதி நம்மை முறைப்பார்கள். அன்று சாலையில் காரைத் திருப்ப இடது புறம் வரும் வண்டிகளையும், பக்கவாட்டிலும் பார்த்துக் கொண்டே திருப்பினால், எதிர் திசையில் சைக்கிளில் ஒருவர் மோதுவது போல் வருகிறார். எத்தனை பக்கம் பார்க்க இயலும்? கொஞ்சம் சுற்று என்றாலும் சரியான வழியில் வருவது நன்று.

மற்றோருநாள் காரைத் திருப்ப முயலும் பொழுது, கிடைத்த சிறு சந்தில் , வேறு இரு வாகனங்கள் ஓவர்டேக் செய்ய முயன்று... முன் கதவு ஜாம் ஆகிவிட்டது. உள்ளே குழந்தை இருந்ததால் நியாயம் பேசவும் நேரம் இல்லை. ஏன் இந்த வேகம்? முன்னால் செல்லும் வாகனத்தில் குழந்தை இருக்கலாம், கர்ப்பிணி இருக்கலாம், நோயுற்றவர் இருக்கலாம்... ஒரு சிறு இடி கூட அது பெரிய விஷயம் ஆகலாம். வேகம் விவேகமல்ல....

மற்றொன்று நெரிசல். நாம் நெரிசல் நேருவதைத் தவிர்க்கலாம். வரிசையாக எல்லோரும் நிற்பார்கள். சிலர் மட்டும் வேகமாக முன்னால் சென்று சாலையின் நடுவில் நின்று, எதிர்ப்பக்கம் வாகனம் வருவதைத் தடுப்பார்கள். அப்புறம் ட்ராபிக் ஜாம் தான். யாரும் நகர முடியாது. சத்யம் தியேட்டர் வாயிலில் காட்சிக்கு நேரம் இருந்ததால் சாலையோரம் வாகனங்கள் வரிசையாக நிற்கின்றன. ஒரு பக்கம் போக்குவரத்து ஒழுங்காக சென்று கொண்டிருக்கிறது. ஒருத்தன் சாலையை மறித்துக் கொண்டு காரில நடுவே புக முயல்கிறான். மற்றவர்ளுக்கு இடையூறு செய்து அப்படி என்ன அவசரம் ? அவனை விட்டால் தான் போக்குவரத்து சீர்படும் என்பதால் அவனுக்கு நடுவில் வழிவிட வேண்டி இருந்தது. இது போல் நடு சாலையில் முந்தி சென்று நெரிசலை உண்டாக்காதீர்கள்.

இரவில் வாகனம் ஓட்டுவதில் பல சிக்கல்கள். "ஹை பீம்" போட்டுவிட்டு வரும் வாகனத்தால் முன்னால் இருக்கும் வாகனம் தெரிவதில்லை. என் கணவர் எப்பொழுதும் ஹை பீம் போட விரும்புவதில்லை. அன்று அப்படி தான் .. எதிரே வரும் வாகனங்களின் "ஹை பீம்" வெளிச்சம் மறைந்ததும் பார்த்தால் சற்றே முன்னால் இருளின் அரக்கன் போல ப்ரேக் லைட் இன்றி செல்கின்றது ஒரு லாரி. நாம் லோ பீம் போட்டால் எதிரில் வரும் வாகனத்தின் ஹை பீமில், முன்னால் இருக்கும் ஓளியற்ற வாகனங்கள் தெரிவதில்லை. முதலில் லாரிகள் ப்ரேக் லைட் ஒழுங்காகப் போட்டால் நிறைய விபத்துக்கள் தவிர்க்கப்படும். நாமும் லோ பீமில் ட்ரைவ் பண்ண முயல்வது நல்லது.

வாகனம் ஓட்டுபவரும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். சமீபத்தில் வேலைப்பளுவால் மனச்சோர்வடைந்த உறவினர், பைக்கில் ஒரு விநாடி நிலை குலைந்து போனார்... தலைக்கவசம் இருந்த்தால் சிறு சிராய்ப்புடன் தப்பினார். ஆனால் அந்த சில மணி நேரங்கள் அவரது குடும்பத்தினர் தவித்த தவிப்பு.... இரு சக்கர வாகனம் என்றால் தலைக்கவசம் கண்டிப்பாக அணியுங்கள். உங்கள் நன்மைக்காகவும் மற்றவர் நன்மைக்காகவும், உடல் சோர்வோ மனச்சோர்வோ உணர்ந்தால் வாகனம் ஓட்டாதீர்கள்; சிறிதளவு மது எடுத்துக் கொண்டாலும் வாகனம் ஓட்டாதீர்கள்.

எல்லோருக்கும் தேவை நிதானம்... சற்று முன்பே கிளம்பினால் வேகம் தேவைப்படாதே!!! வேகம் எமனின் கோட்டை தவிர எந்த கோட்டையையும் பிடிக்க விடாது; தேவையற்றது வேகமும், நெரிசல் உண்டாக்குவதும்.

அடிக்கடி பிரதான சாலையில் ஆம்புலன்ஸ் சைரன் அடித்தாலும், நகர இயலாத நெரிசலால் வேகமாக செல்ல இயலாததைக் காணலாம். வி.ஐ.பி கள் சாதாரணமாக செல்ல சாலையில் வழி ஏற்படுத்தப்படும் ஊரில் , துடிக்கும் உயிருக்கு செல்ல முடியாத நெரிசல் என்பது வேதனையான விஷயம்.

தங்கள் அனுபவங்களைப் பகிர நான் அழைப்பது
அமித்து அம்மா
பின்னோக்கி
அகஆழ்

தீபாவளி நினைவுகள் - தொடர் பதிவு

உழவன் இந்த தொடருக்கு அழைச்சு ரொம்ப நாளாச்சு. கார்த்திகை தீபமேற்றி வேட்டு போடறதுக்கு முன்னாடி பதிவைப் போட்டுடலாம்னு.... வழக்கம் போல் தாமதத்திற்கு மன்னிக்கவும்...

1) உங்களைப் பற்றி சிறுகுறிப்பு?
சிறுகுறிப்பா? வள வளனு பேசுபவளிடம் சிறுகுறிப்பு கேட்டால் எப்படி?

2) தீபாவளி என்ற உடன் உங்கள் நினைவுக்கு வரும் (மறக்க முடியாத) சம்பவம்?
ஆட்டம் பாமை சிரட்டைக்குள் வைத்து வெடித்து சிதறிய சில்லில் வீங்கிப்போன அம்மாவின் முகம்.

3) 2009 தீபாவளிக்கு எந்த ஊரில் இருக்கிறீர்கள்/இருந்தீர்கள்?

சென்னை

4) தற்போது இருக்கும் ஊரில் கொண்டாடப்படும் தீபாவளி பற்றி ஒரு சில வரிகள்?
ஊரில் எல்லோரும் சேர்ந்து என்ன பலகாரம் என்று கலந்தாலோசித்து, வாழ்த்துக்கள் பரிமாறி, வாசல் நிறைத்து கோலமிட்டு கோலம் அலங்கோலமாக பட்டாசு வெடித்து என்று எல்லாவற்றையும் மறந்து ... ஓ தீபாவளி... சரி புத்தாடை .. பட்டாசு என்று கடமையாக மாறிவிட்டாற் போல் ஓர் உணர்வு...

5) புத்தாடை எங்கு வாங்கினீர்கள்? அல்லது தைத்தீர்களா?
தி.நகரில் கூட்டமில்லாமல் SKC இருந்தது. ஒரு மாலை சென்று எல்லோருக்கும் எடுத்துவிட்டோம்.

6) உங்கள் வீட்டில் என்ன பலகாரம் செய்தீர்கள்? அல்லது வாங்கினீர்கள்?
முறுக்கு, பால்கோவா.

7) உறவினர்களுக்கும் நண்பர்களுக்கும் எவ்வாறு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிக்கிறீர்கள்? (உ.ம். மின்னஞ்சல், தொலைபேசி, வாழ்த்து அட்டை)

தொலைபேசி , மின்னஞ்சல், குறுஞ்செய்தி

8) தீபாவளி அன்று வெளியில் சுற்றுவீர்களா? அல்லது தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் உங்களைத் தொலைத்து விடுவீர்களா?

இரண்டும் செய்வோம்.

9) இந்த இனிய நாளில் யாருக்கேனும் ஏதேனும் உதவி செய்வீர்கள் எனில், அதைப் பற்றி ஒரு சில வரிகள்? தொண்டு நிறூவனங்கள் எனில், அவற்றின் பெயர், முகவரி, தொலைபேசி எண்கள் அல்லது வலைத்தளம்?

எங்கள் வீட்டில் எந்த ஒரு நல்ல நாளுமே அருகில் இருக்கும் தொண்டு நிறுவனத்திற்கு உணவு ஸ்பான்சர் செய்வது வழக்கம். இந்த முறை தீபாவளி ஓட்டி CRYக்கு வழங்கினோம்

10) நீங்கள் அழைக்கவிருக்கும் நால்வர், அவர்களின் வலைத்தளங்கள்?
தீபாவளி நினைவுகளைப் பொங்கலுக்கு போடற அளவுக்கு நான் லேட், அதனால் ”ஸ்டாப் த ம்யூஜிக்”

விருப்பு வெறுப்புகள் - தொடர் பதிவு

பின்னோக்கியின் அன்பான அழைப்பிற்காக இந்த பதிவு...

1. அரசியல்வா(வியா)திகள்
பிடித்தவர் : பெருந்தலைவர் காமராஜர்
பிடிக்காதவர்: இப்ப இருக்கிற அரசியல்வியாதிகளைப் பிடிக்கும்னு எத்தனை பேரைச் சொல்லமுடியும்? ஆனால் பிடிக்காதுனு எல்லாரையும் கைகாட்டலாம்.

2.இயக்குனர்
பிடித்தவர் : பாசில்
பிடிக்காதவர் : எஸ்.ஜே.சூர்யா


3. நடிகர்
பிடித்தவர் : சூர்யா
பிடிக்காதவர்: சிம்பு

4. நடிகை
பிடித்தவர் : பாவனா
பிடிக்காதவர் : ஸ்ரேயா

5. எழுத்தாளர்
பிடித்தவர் : எஸ்.ரா, அனுராதா ரமணன்
பிடிக்காதவர்: புஷ்பா தங்கதுரை, சாருநிவேதிதா

6. பாடகர்
பிடித்தவர் : எஸ்.பி.பி
பிடிக்காதவர்: அப்படி யாரும் இல்லை

7.இசையமைப்பாளர்
பிடித்தவர் : இளையராஜா
பிடிக்காதவர் : தேவா

---
இந்த தொடர் விளையாட்டுக்கு இவங்களை அழைக்கிறேன்:
1. கோபி
2. ஊர்சுற்றி


இந்தப் பதிவோட விதிகள்:
1. பிடித்தவர்களும், பிடிக்காதவர்களும் தமிழ்நாட்டிற்குள்ள இருக்கணும். (நீங்க எழுதறப்பவோ நாங்க அதைப் படிக்கறப்பவோ அவரு ஷீட்டிங்குக்கோ, மீட்டிங்குக்கோ வெளிநாடு போயிருக்கலாம்.. தப்பில்ல!)

2. நீங்க இதை எழுத அழைக்கிற பதிவர் குறைந்தது இருவராகவும், அதிகபட்சம் ஐவராகவும் இருக்கலாம்

3. பிடித்தவரோ, பிடிக்காதவரோ கண்டிப்பாய் பிரபலமானவராய் இருக்க வேண்டும். அவங்களை உங்களுக்கு இப்பத்தான் பிடிக்கல, பின்னாடி பிடிக்கலாம்ங்கற சமயத்தில தற்போது-ன்னு சேர்த்திக்கலாம்.

4. கேள்விகள் குறைந்தது ஏழு இருக்கணும். ஆனா பத்தைத் தாண்ட வேண்டாம்

"என் வானம்" வந்த கதை

"என் வானம்" வந்த கதை சொல்லச் சொல்லி அழைப்பு விடுத்திருக்கிறார் தீபா. ஆங்காங்கே பதிவுகளில் சொன்ன கதை தான் என்றாலும் நினைவுகள் என்றுமே "நினைத்தாலே இனிக்கும்".

வாசிப்பை அறிமுகப்படுத்திய பெற்றோர் தான் என் எழுத்துக்கு அடித்தளம் அமைத்தவர்கள். கட்டுரைப் போட்டிக்கு அப்பாவிடம் கேட்க, அவர் லைப்ரரிக்கு அழைச்சுட்டு போய், படிச்சு எழுதுனு சொல்ல, நானும் அங்க இங்க புரட்டி எழுத... பரிசு கிடைக்க... ஆரம்பிச்சது காகிதங்களுக்கு வேட்டு. வெத்து டைரி எல்லாம் என் கையெழுத்தால நிரம்புச்சு... யாரும் படிக்கலைங்கறது வேற விஷயம். சந்தோசம்னாலும் சோகம்னாலும் அந்த டைரிகளுக்குள் புதைந்து பழைய பேப்பர் கடையில் புகுந்துவிடும். இது ரொம்ப நாள் போச்சு...

அப்புறம்... கல்யாணம் பண்ணிட்டு ஆஸ்திரேலியா போனேன். அங்க இருந்து என் தோழிக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்ப, அவள் "என்ன அழகா கோர்வையா எழுதற..." என்று பின்விளைவுகளை யோசிக்காமல் கூற, அடிமனதில் "ஆகா... நாம் எழுதறதையும் நல்லா இருக்குங்கறாங்களே!!!" என்ற எண்ணம் விழ ஆரம்பித்தது. இதுக்கு நடுவில் "சிட்னியில் வசந்தம்" என்று ஒரு கவிதையை நான் இணையத்தில் போட... நல்லா இருக்குனு இரண்டு பேர் மின்னஞ்சல் அனுப்ப... அந்த கவிதையைப் பாதுகாக்க மறந்து , இன்று வரை தேடிகொண்டிருக்கிறேன். இந்த தேடல் தான் என் வானத்தை உருவாக்கியது.

எங்க வீட்ல ஒரு பொருளை வச்சா "வைக்கப்போரில ஊசி தேடற" மாதிரி. யாழ் பிறந்திருந்த சமயம் கொஞ்ச நாள் ப்ரேக் எடுத்திருந்தேன். குழந்தைகள் பற்றி கவிதையை எப்பவும் போல ஒரு நோட்ல எழுதி வச்சிருந்தேன். அது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது. பத்திரமா வச்சிருக்கணும்னு வைக்கறது எல்லாம் கண்டிப்பா இருக்காது இல்லையா? என் பொஸ்தகம் மட்டும் தப்புமா? இதை எப்படி பத்திரமா வச்சிக்கிறதுனு நான் யோசிக்கற நேரம் முல்லை தன்னோட "சித்திரக்கூடத்தை" தெரியாமல் என் கண்ல காட்டிட்டாங்க...

ப்ளாக் எழுதறதுனு முடிவு பண்ணினேன். "சித்திரக்கூடம்" மாதிரி அழகான பெயர் தேடினேன் ... ஒண்ணும் அகப்படலை. என் நிலவுகள் பத்தி எழுதற எண்ணம் என்பதால் "என் வானம் - என் எண்ணங்கள்" என்று 2006-ல் ஆரம்பிச்சேன். என் வானத்தை "நிலவுகள்" "சூரியன்" என்று அமைத்தேன். ஈ-கலப்பையில் தமிழ் தட்டச்சு செய்ய, தமிழ் மணத்தில் இணைக்க என்ற அறிமுகம் எல்லாம் முல்லை தான். பின்னூட்டம் காண மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால் எனக்கு பின்னூட்டத்திற்கு நன்றி சொல்லவோ, பின்னூட்டம் இடவோ தெரிந்திருக்கவில்லை. மெல்ல அனுபவங்கள், எழுதிய கதைகள், பாட்டி சொன்ன கதை என்று பதிவு செய்தேன். கவிதைகளை "நட்சத்திரங்களாக" வானத்தில் பதித்தேன். அப்பொழுது லேபிளுக்கும் தலைப்புக்கும் எனக்கு வித்யாசம் தெரியாது... பின்பு தெரிந்து லேபிள் போட ஆரம்பித்தேன்... அடிக்கடி Save செய்யும் பொழுது "Save as Unicode" செய்ய மாட்டேன். அதனால் எழுதனது எல்லாம் "நீரில் எழுதிய எழுத்தாக " மாயமாகிடும்.

அதன் பிறகு அவ்வளவு சுறுசுறுப்பு இல்லை. "கழுதை கெட்டால் குட்டிச்சுவர்" என்று, என் வானத்தையும் தமிழ்மணத்தையும் மறந்து பூமியில் நடமாடிக்கொண்டிருந்தேன். மீண்டும் சுறுசுறுப்பாவதற்கு ஒரு நட்சத்திரம் தேவைப்பட்டது. முல்லை தமிழ்மணத்தில் நட்சத்திரமாக மின்னுவதைக் காண வந்த நான், மெல்ல மெல்ல தமிழ்மணத்துடன் ஒன்ற ஆரம்பித்தேன். எதையாவது எழுதி "முல்லை இதைக் கொஞ்சம் ரெவ்யூ பண்ணிக் கொடு" என்று டார்ச்சர் பண்ணிவிட்டு அப்புறம் தான் பதிவுலகத்தை டார்ச்சர் செய்வேன். வர்ற ஒண்ணு ரெண்டு பின்னூட்டத்துக்கு வானத்துக்கு குதிப்பேன். அப்புறம் நானே முல்லை மேல பரிதாபப்பட்டு டார்ச்சரைக் குறைச்சுட்டேன்.

சில சமயம் என்னத்துக்கு எழுதிட்டு, யாராவது சிரிக்கப் போறாங்க என்று யோசிப்பேன். அப்பொழுதெல்லாம் ஃபாலோ பண்ணி ஊக்கம் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள் ஜீவன், ஆயில்யன் , அமித்து அம்மா எல்லாம். பின்னூட்டம் வழியாக இராமலஷ்மி மேடம், வேணு வேணாம் எல்லாம் நல்ல ஊக்கம் அளித்தார்கள். மெல்ல மெல்ல இன்று ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்டோர் ஊக்கமளிக்கின்றனர்.

நடுவில் இரண்டு நாள் ப்ளாகில் login பண்ண இயலவில்லை. என்ன என்று தவித்த பொழுது ஆயில்யன் மற்றொருவருக்கும் இப்படிதான் ரெண்டு நாள் வேலை செய்யவில்லை, அப்புறம் சரியாகிடுச்சு, உங்களுக்கும் ஆகும் என்று சாட்டில் தைரியம் கொடுத்தார். கவலை மறந்து இருக்க இரண்டு நாளில் சரியானது. நண்பர் ஜமாலின் பதிவால் Import/Export" blog தெரிந்து கொண்டேன். "கற்றது கைமண் அளவு கல்லாதது உலகளவு". நான் கற்றுள்ளதோ கைமண் அளவு இல்லை, மணல் துகள் தான் என்பது போல் இன்னும் கற்றுக்கொள்ள ஏராளம் உள்ளது. ஒரு கெட்ஜட் போடுவது என்பது இன்றும் எனக்கு பெரிய விஷயம் தான். எந்த டவுட் என்றாலும் அருகில் முல்லை இருக்கிற தைரியமோ? வலைப்பூ குழுக்களில் சேர, ஜி-டாக், லே-அவுட் என்று எல்லாமே முல்லை ட்யூஷன் தான்.

வலைப்பூ நல்ல நண்பர்களை அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது. இதோ பார்த்தது, படித்தது, கேட்டது, அனுபவித்தது என்று எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொள்ள இதயம் துடிக்கிறது. மனதை ஊக்கப்படுத்தும் அங்கீகாரத்தை அள்ளி அள்ளி வழங்குபவர்கள் வலைப்பூ நண்பர்கள் அல்லவா?
என் வானத்தை தொட்ட ஒவ்வொருவர் வலைப்பூவிற்கும் ஒருமுறையேனும் சென்று பதிவுகளைப் படித்து பின்னூட்டம் இட வேண்டும் என்பது என் ஆசை. சில முறை செய்துள்ளேன். பதிவெழுதுவதும், பின்னூட்டமிடுவதும் ஆணிகளுக்கும் கடப்பாறைகளுக்கும் இடையில் கிடைக்கும் சில சைக்கிள் கேப்புகள் என்பதால் பல முறை அது சாத்தியப்படுவதில்லை. என்றாலும் தொடர்ந்து என்னை ஊக்கப்படுத்தும் தோழ/தோழியருக்கு எனது நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

இன்னும் எழுதாதவர்கள் உங்கள் கதையையும் பதிவில் சொல்லுங்கள்... கேட்போம்... இரசிப்போம்...பதிவுலகம் பதிவுகள் போடுவதற்கே!!!!

என்னைப் பற்றி இன்னும் கொஞ்சம்...

நண்பர் "அரங்க பெருமாள்" அவர்கள் என்னை அழைத்திருக்கிறார். அழைப்பிற்கு எனது நன்றிகள்.

கொஞ்சம் ஆணி எனவே தாமதம். மன்னிக்கவும்.

The Rules:
1. Link the person who tagged you.
2. Post the rules on your blog.
3. Share the ABCs of you.
4. Tag 4 people at the end of your post by linking to their blogs.
5. Let the 4 tagged people know that they have been tagged by leaving a comment on their website.
6. Do not tag the same person repeatedly but try to tag different people, so that there is a big network of bloggers doing this tag.


1. அன்புக்குரியவர்கள்: சுற்றமும், நட்பும்
2. ஆசைக்குரியவர்: அன்புக் கணவர்
3. இலவசமாய் கிடைப்பது: அறிவுரை
4. ஈதலில் சிறந்தது: ஈதலே சிறந்தது
5. உலகத்தில் பயப்படுவது: உள்ளொன்று வைத்து புறமொன்று பேசுபவருக்கு
6. ஊமை கண்ட கனவு: சுவாரசியம்
7. எப்போதும் உடனிருப்பது:மனசாட்சி
8. ஏன் இந்த பதிவு: அரங்கபெருமாள் அவர்களின் அழைப்பால்...
9. ஐஸ்வர்யத்தில் சிறந்தது: மழலைச் செல்வம்
10. ஒரு ரகசியம்: ************
11. ஓசையில் பிடித்தது: மழலையின் சிரிப்பு
12. ஔவை மொழி ஒன்று: அறம் செய்ய விரும்பு
13. (அ)ஃறிணையில் பிடித்தது:வீடு... நுழைந்ததும் நிம்மதியைக் கொடுப்பதால்

1. A – Available/Single? No
2. B – Best friend? : to whom I can openup
3. C – Cake or Pie?: Cake
4. D – Drink of choice? : Fresh Juice
5. E – Essential item you use every day? :Spectacles
6. F – Favorite color? : Pink
7. G – Gummy Bears Or Worms?: ???
8. H – Hometown? - Sivakasi
9. J – January or February? ???
10. K – Kids & their names? Nanthini & Yazhini
11. L – Life is incomplete without? – Love
12. M – Marriage date? 27 Nov
13. N – Number of siblings? 1 brother
14. O – Oranges or Apples? Apple pieces and orange juice
15. P – Phobias/Fears? Anxiety
16. Q – Quote for today? : Where there is a will there is a way
17. R – Reason to smile? : No Reason needed
18. S – Season? Rainy
19. T – Tag 4 People? ஜீவன், அமித்துஅம்மா (ஹையா...இரண்டு பேரையும் முந்திட்டேன்), ஆயில்யன், நிஜமா நல்லவன்20.
U – Unknown fact about me? Let me start searching...
21. V – Vegetable you don't like?
22. W – Worst habit? Anger
23. X – X-rays you've had? Neck, Hand
24. Y – Your favorite food? Mom's cooking

என்னைப்பற்றி - சில பதில்கள்

என்னைப் பற்றியும் தெரிந்து கொள்ள ரெண்டு பேர் ஆவலா இருக்காங்க. ரொம்ப மகிழ்ச்சியா இருக்கு. தாமதத்திற்கு ஜீவனும், தியானாவும் மன்னித்து விடுங்கள்.

1 . உங்களுக்கு ஏன் இந்தப் பெயர் வந்தது? உங்களுக்கு உங்க பெயர் பிடிக்குமா ?
வீட்டில் வைத்ததால்! எனது முழு பெயர் அமுதவல்லி. கடவுள் பெயரென்று வைத்தார்களாம். என் பெயர் பிடிக்கும், அமுதவள்ளி என்று எழுதப்படாதவரை. ஏனோ நிறைய பேர் அப்படி தான் எழுதுவார்கள்

2. கடைசியாக அழுதது எப்பொழுது?
சென்றவாரம் கொடைக்கானல் சென்றிருந்த பொழுது என் கணவர் "அப்பா இருந்திருந்தால்..." என்று கூறியபொழுது மனம் அழுதது

3. உங்களோட கையெழுத்து உங்களுக்கு பிடிக்குமா?
பிடிக்கும்!

4. பிடித்த மதிய உணவு என்ன?
நல்ல பொன்னி அரிசி சோற்றில் கொஞ்சம் சாம்பார், கொஞ்சம் இரசம் கலந்து அம்மா வைக்கும் பட்டாணி பொரியலுடன் உள்ளே தள்ளினால்... ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்
வெயில் காலத்தில் தயிர் சாதத்துடன் கொஞ்சம் எலுமிச்சை ஊறுகாய்...

5. நீங்கள் வேறு யாராவதாக இருந்தால் உங்களோட நட்பு வச்சுக்குவீங்களா ?
கண்டிப்பாக...

6. கடலில் குளிக்க பிடிக்குமா....அருவியில் குளிக்க பிடிக்குமா?
அருவி.... அப்படியே தடதடனு மூச்சு முட்ட தண்ணி மேல விழ கண்ணை மூடிட்டு நின்னால்....

7. முதலில் ஒருவரைப் பார்க்கும் போது எதை கவனிப்பீர்கள்?
பழகும் விதம்

8. உங்க கிட்ட உங்களுக்கு பிடிச்ச விஷயம் என்ன? பிடிக்காத விஷயம் என்ன ?
பிடிச்ச விஷயம் : தன்னம்பிக்கை
பிடிக்காத விஷயம் : கோபம், உணர்ச்சிவயப்படுதல்

9. உங்க சரி பாதி கிட்ட உங்களுக்கு பிடித்த பிடிக்காத விசயம் எது?
பிடித்த விஷயம் : அன்பு, பொறுமை
பிடிக்காத விஷயம் : பொறுமை... பொறுமை...பொறுமை...

10. யார் பக்கத்துல இல்லாம இருக்குறதுக்கு வருந்துகிறீர்கள் ?
சென்ற வருடம் மறைந்துவிட்ட மாமா ... வந்துவிட மாட்டாரா என்று ஏங்குகிறது மனம்

11. இதை எழுதும் போது என்ன வர்ண ஆடை அணிந்து உள்ளீர்கள் ?
கருப்பு வெள்ளை சுடிதார்

12. என்ன பார்த்து/கேட்டுக் கொண்டு இருக்குறீங்க ?
கணினி திரை... கேட்டுக் கொண்டிருப்பது ... ஒரு பாதி எழுதும்பொழுது இரவின் நிசப்தம், மறு பாதிக்கு "டக் டக்" என்று அலுவலகத்தில் பக்கத்தில் கணினியில் தட்டச்சு செய்யும் ஒலிகள்

13. வர்ணப் பேனாக்களாக உங்களை மாற்றினால் என்ன வர்ணமாக உங்களுக்கு ஆசை?
தங்க நிறம் (அப்படியாவது ஜொலிப்போமே!!!). பேனா என்றால் தான் இந்த நிறம். நிறமாக மாறுவது என்றால் பன்னீர் ரோஜாவின் நிறம்.

14. பிடித்த மணம்?
குழந்தைகளுக்கு வசம்பு கட்டி, சீர்ப்பொடி போடுவார்கள். குழந்தையின் பால்மணத்துடன் கலந்த அந்த மணம், கற்பூரத்தின் மணம், மண்வாசனை

15. நீங்க அழைக்கப் போகும் பதிவரிடம் உங்களுக்கு பிடித்த விஷயம். அவரை அழைக்கக் காரணம் என்ன ?
நான் ரொம்ப லேட்டா எழுதறேன். நிறைய பேர் எழுதிட்டாங்க. அதனால் நான் யாரை அழைப்பது என்றே யோசிக்க முடியவில்லை. மன்னிக்கவும்.

16. உங்களுக்கு இதை அனுப்பிய பதிவரின் பதிவில் உங்களுக்குப் பிடித்த பதிவு ?

"கண்ணாடி" ஜீவன் - ரொம்ப யதார்த்தமா எழுதுவார். அவரது எல்லா பதிவுகளுமே பிடிக்கும்.
"நான் புகை பழக்கத்தை நிறுத்தியது ஏன்? எப்படி? என்று உண்மையாக அவர் பதிவிட்டிருப்பார்
"மிளகாய்ச் செடி" என்று "(அந்த பதினோரு வயசு சிறுவனின் மன வேதனையை உங்களால உணர முடியுதா? )" என்று உணர்ச்சியோடு எழுதி இருப்பார்
"சுகமாய் ஒரு பிரசவம்" மிக அருமை

"பூந்தளிர்" தீஷு - குழந்தைகளுக்காக அம்மாக்கள் எவ்வளவு நேரம் செலவிடறாங்க , எப்படி எல்லாம் யோசிக்கறாங்கனு இவங்க பதிவுகள் ஒரு உதாரணம். இவங்க பதிவுகள்ல இட்லி பாத்திரம், பருப்பு வகைகள், சடை மாட்டி என்று வீட்டில் இருக்கும் பொருட்களை வைத்து அவங்க குழந்தைக்கு சொல்லிக் கொடுப்பதைப் பார்த்தால் எனக்கும் கொஞ்சம் மூளை வேலை செய்யும்.

17. பிடித்த விளையாட்டு?
கல்லாட்டம், தாயம், பல்லாங்குழி, இறகுபந்து.

18. கண்ணாடி அணிபவரா?
ஆமாம்.

19. எப்படிப் பட்ட திரைப் படம் பிடிக்கும்?
கவலை மறந்து சிரிக்க வைக்கும் படங்கள்

20. கடைசியாகப் பார்த்த படம்?
பசங்க...

21. பிடித்த பருவ காலம் எது?
இதமான வெயில், சில்லென்று தென்றல் வீசும் காலம் (இதெல்லாம் சென்னையில் வருவது அபூர்வம். அதனால் என்ன சொல்லிக்க வேண்டியது தான்)

22. என்ன புத்தகம் படித்துக் கொண்டு இருக்கீங்க?
நீல. பத்மநாபனின் "உறவுகள்"
இந்திரா பார்த்தசாரதியின் "வேதபுரத்து வியாபாரிகள்"

23. உங்கள் டெஸ்க்டொப்-ல் இருக்கும் படத்தை எத்தனை நாளுக்கு ஒரு நாள் மாற்றுவீர்கள்?
குட்டீஸ் வைத்து நல்ல படம் ஏதாவது என் கணினிக்குள் நுழைந்தால்...

24. பிடித்த சத்தம் ? பிடிக்காத சத்தம்?
பிடித்த சத்தம் : குழந்தையின் சிரிப்பு
பிடிக்காத சத்தம் : உராயும் சத்தங்கள்

25. வீட்டை விட்டு நீங்கள் சென்ற அதிக பட்ச தொலைவு?
அலுவல் விஷயமாக அமெரிக்கா

26. உங்களுக்கு ஏதாவது தனித் திறமை இருக்கிறதா?
கைவேலைகள் எனக்கு பிடிக்கும்... முடியும் பொழுதெல்லாம் கற்றுக்கொள்வேன்

27. உங்களால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத ஒரு விஷயம்?
வாக்கு கொடுத்துவிட்டு கொஞ்சம் கூட மனசாட்சி இன்றி மீறுவது, நல்லவர் போல பழகிவிட்டு மற்றவரிடம் நம்மை விமர்சிப்பது.

28. உங்களுக்கு உள்ளே இருக்கும் சாத்தான்?
கோபம்

29. உங்களுக்கு பிடித்த சுற்றுலா தலம்?
இயற்கை கொஞ்சும் அமைதியான இடங்கள் - சீசன் முடியும் வேளையில் (அப்ப தான் கூட்டம் இருக்காது) ஊட்டி, கொடைக்கானல், மூணார், குற்றாலம்...

30. எப்படி இருக்கணும்னு ஆசை?
இன்னும் கொஞ்சம் தைரியமாக...

31.கணவர்(மனைவி) இல்லாம செய்ய விரும்பும் ஒரே காரியம் ?
சென்னை சாலைகளில் வாகனம் ஓட்டுதல் (எனக்கு ரொம்ப பயம்... எனவே இன்று வரை இது நிறைவேறவில்லை)

32. வாழ்வு பற்றி ஒரு வரி சொல்லுங்க?
வாழ்க்கை வாழ்வதற்கே!!! நாம் வாழ்வதற்கு மட்டும் அல்ல, பிறர் வாழ்வதற்கும்.

அழியாத கோலங்கள் (தொடர் பதிவு)

அன்புத் தோழி கவிதாவுக்கு,
நலம். நலமறிய ஆவல். எப்படி இருக்கிறாய் ? உன்னை நினைத்தாலே கலகல என்ற சிரிப்பொலி மனதில் சங்கீதமாக ஒலிக்கிறது. கடைசியாக நாம் சந்தித்தது என் திருமணம் நிச்சயமான சேதியுடன். அமெரிக்காவில் இருந்து உன் வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில் சென்னையில் ஒரு பொழுது மட்டுமே பேச முடிந்த பொழுது கூட என்னவரைப் பற்றி கேட்டு என்னை சிரிக்க வைத்துவிட்டு சென்றவள் தான்... அதன் பின் உன்னைப் பற்றி தகவல் பெற முடியவில்லை.

உனக்கு ஒரு பெண் குழந்தை இருக்கலாம் என்று அறிகிறேன். ஒரு குழந்தை தானா? எனக்கு கண்ணின் மணி போன்ற இரு பெண்கள். நண்பர்கள் எல்லோருக்கும் உன்னைத் தொடர்பு கொள்ள இயலவில்லை என்று வருத்தம் இருக்கிறது. தினம் மின்னஞ்சலுடன் விளையாடும் துறையில் இருந்து கொண்டு, தகவல் தொடர்பில் சுருங்கிய உலகத்தில், தொடர்பின்றி இருப்பது வேடிக்கையாக இல்லை... வாழ்க்கையே வேடிக்கையாகத் தான் உள்ளது. ஆனால் நட்பு என்பதே இதமான உணர்வு. எவ்வளவு நாட்கள் கழிந்தாலும் மீண்டும் சந்திக்கும் பொழுது மீண்டும் அதே உலகில் அதே உணர்வுடன் நுழைகிறோம்.

இன்று வீடு, அலுவலகம் என்று இரட்டைக் குதிரை சவாரியில் , நான் செய்யும் சர்க்கஸ் வேலைகளை நினைத்தால், முதன் முதலில் இருவருக்கும் அறிமுகமில்லா சென்னை மாநகரில் வேலை நிமித்தம் அறிமுகமாகி மகளிர் விடுதியில் அறைத் தோழிகளாக இருந்த நாளில் இருந்த நானா என்ற ஆச்சர்யம் எழாமல் இல்லை.

நினைத்துப் பார்க்கிறேன் நம் விடுதி நாட்களை. கலீர் என்ற சிரிப்போடு நாம் வலம் வருகையில் திட்டி புகார் செய்த பெண்கள் பின் நம் பக்கம் சேர்ந்ததும், மற்றவரிடம் திட்டு வாங்கியதும், விடுதியில் உம்மென்று தனிமைச் சிறையில் இருந்த பெண்களும் நட்பானதும், நமக்கென ஒரு உலகம் விடுதியில் உருவானதும்...ம்.. நேற்று வரை குழந்தைகள் உலகத்தில் தான் என் முழு நேரமும்... குழந்தைகள் சற்றே வளர்ந்து அவர்கள் உலகை உருவாக்கும் இந்த நாட்களில் தான் என்னால் என் உலகில் உலவ சற்று நேரம் கிடைக்கிறது.

ஒரு நாள் சட்டென்று நினைத்துக் கொண்டு திருப்பதி சென்றோம் நினைவிருக்கிறதா? இப்பொழுது அலுவலகம் கிளம்புவது கூட சட்டென்று முடிவதில்லை... பால் ஃப்ரிஜில் வைத்தாச்சா? குழந்தைகளுக்கு எல்லாம் தயாரா? இன்னும் என்னென்ன வேண்டும் என்ற பட்டியலை சரி பார்த்து... சில சமயங்களில் அலுத்தாலும் சொந்தங்களின் அரவணைப்பில் அலுப்பு மறைகிறது.

விடுதியில் ஒரு சிவராத்திரி விழித்திருந்து விடிய விடிய கதை பேசியதை மறக்க முடியுமா? இப்பொழுதெல்லாம் கிழமைகள் தெரிவது கூட பிள்ளைகள் பள்ளி செல்வதால் தான், இதில் சிவராத்திரியும் ஏகாதசியும் செய்திகளைப் பார்த்தால் தான் தெரிகிறது. கிரிக்கெட் பார்த்து செய்த ஆர்ப்பாட்டங்கள் கொஞ்சமா? காலை நாளிதழ் செய்திகள் சுடசுட படித்து விவாதிப்போமே? இன்று விளம்பரங்களில் வருவதால் டோனி பெயர் தெரிகிறது. பாகிஸ்தானில் எமர்ஜென்சி என்று ஒரு வாரம் கழித்து தெரிந்து கொள்கிறேன். எப்படி மாறினேன் என்று எனக்கு புரியவில்லை.

அலுவலகத்தில் இருந்து ஆற அமர நடந்து வந்து, சுட சுட இருக்கும் உணவை சாப்பிட்டு (அது சூடா இருந்தா தான் சுவை தெரியாது என்பது வேறு விஷயம்) கதை அடித்து விட்டு கனவுகளுடன் கண்ணுறங்குவோம். இன்று , மழலைகள் ஏங்கும் முன் பர பர என வீட்டிற்கு ஓடி, அவர்களுக்கு அமுதூட்டி, கதை கூறி உறங்க வைத்து, நாளை என்ன சமையல் என திட்டமிட்டு மறுநாள் விரைவில் எழ வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் தூங்கினால் கனவுகளுக்கு கூட நேரமில்லை; என்றாலும் வாழ்வின் சுவைக்கு குறைவில்லை.

திருமணத்திற்கு முன் என் கண்களுக்குள் என்னவர் பற்றிய கனவுகள் விரிந்ததில்லை. மேற்படிப்பும், வேலையும் தான் கண்களுக்குள் இருந்தன. ஒரு மெல்லிய இசைக்கு மயங்குவது போல், இனிமையான தென்றலில் இலயிப்பது போல் குடும்பம் என்ற நூலில் கட்டுண்டேன். குடும்பம் என்ற மையப் புள்ளியில் தொடங்கி படிப்பு, வேலை என்று விரிந்த என் உலகம் மீண்டும் ஒரு குடும்பம் என்ற மையப் புள்ளியில் இலாவகமாக சுருங்கிய விந்தையை இன்னும் இரசிக்கிறேன்.


இராமாயணத்தின் மீதான பார்வை பத்து வயதில் ஒன்று, இருபது வயதில் ஒன்று என்பாய். நம் ஹாஸ்டலில் தன் கூந்தலை நேசித்த ஹேமாவை நினைவில் உள்ளதா? ஞாயிறு முழுதும் இடுப்பு வரை நீண்ட கூந்தலை சிடுக்கெடுக்கும் பொழுது கூட உதிராமல் இருக்க பாடுபடுவதை வியந்த நாம், திருமணமான ஒரு மாதத்தில் "என் கணவருக்கு பாப் தான் பிடிக்கும்" என்று ஒட்ட வெட்டிய பொழுது வியந்தோம். திருமணத்திற்குப் பின் முன்பின் தெரியாத வீடு என் வீடாகிப் போனபொழுது ஹேமா வியப்பாக இல்லை.

திருமணத்திற்கு முன் பெற்றோராலும் உடன்பிறந்தோராலும் நேசம் நம் மீது காட்டப்பட்டது. திருமணத்திற்குப் பின் நாம் அதை இன்னும் பலருக்குக் கொடுக்கிறோம். சிறகை விரித்து வானைச் சுற்ற ஆசைபட்ட நான் எங்கே... என்னைச் சுற்றி வட்டம் போட்டு சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் நான் எங்கே... வருத்தம் இல்லை ஆனால் ஏக்கம் உண்டு... குழந்தைகளின் சிரிப்பில் அந்த ஏக்கமும் காணாமல் போய் விடுகிறது.

உன் பெண் எப்படி இருக்கிறாள்? உன்னைப் போல் கல கல என்று இருப்பாளா அல்லது உன்னவரைப் போல் அமைதியானவளா? என்ன பேசினாலும் முடிவில் குழந்தைகளிடம் தான் எண்ணம் விழுகிறது. வாழ்வின் மையமே இப்பொழுது வீடு என்னும் அன்புச் சிறைதான்.

வேலை விட்டு உன் கணவருடன் சேர நீ கிளம்பிய பொழுது , "மீண்டும் சந்திப்போமா" என்று புகைவண்டி நிலையத்தில் கண்ணீர் விட்ட மனநிலையில் தான் இன்றும் உன்னைத் தேடுகிறேன். மடல் எழுதிவிட்டேன், அனுப்ப முகவரி தான் இல்லை. எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது என்றேனும் நாம் சந்திப்போம் என்று. அப்பொழுது திருமதி X, குழந்தைகளுக்கான தாய் அல்லது பேரக்குழந்தைகளின் பாட்டி என்ற அடையாளங்கள் இருந்தாலும் நாம் மீனு, கவிதாவுமாகவே உணர்வோம் இல்லையா?.

அன்புடன்,
மீனு

இந்த அருமையான தொடருக்கு அழைத்த "அமிர்தவர்ஷினி அம்மாவுக்கு" எனது நன்றிகள்.

இந்த தொடரைத் தொடர நான் அழைப்பது "சிறுமுயற்சி" முத்துலெட்சுமி-கயல்விழி"

என்னைக் கவர்ந்தவர்கள்

என்னைக் கவர்ந்தவர்கள் பற்றிக் கூற அழைத்திருந்தார் ஜீவன். வாழ்வின் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் யாரேனும் நமது கவனத்தைக் கவர்ந்து கொண்டே தான் இருப்பார்கள். என் குட்டிப் பெண்ணின் வகுப்பில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்டோர் இருந்தாலும் அவளாகவே அவளுக்குப் பிடித்தவர்கள் என பிடித்துக் கொள்கிறாள். எத்தனை முரண்கள் இருந்தாலும் முடிவில் ஈர்க்கும் இந்த பிடித்தம் எப்படி இப்பொழுதே ஏற்படுகிறது என்று நான் வியப்பேன்.

எத்தனை கோபம் கொண்டாலும் அன்பான வார்த்தைகளால் சகலமும் மறந்து வாழ்க்கையோடு ஒன்றி பல விஷயங்கள் கற்றுத் தரும் உறவுகள் தாய், தந்தை, குழந்தைகள், உடன் பிறந்த/பிறவா சகோதரர்கள். திருமணம் என்ற உறவின் மூலம் மட்டுமே அறிமுகமானாலும் வற்றாத அன்பைப் பொழியும் உறவுகள் கணவர், மாமா, அத்தை , வசந்தா அண்ணி. கூட்டுப் புழுவாக இருந்து சிறகை விரிக்கும் நேரத்தில் அறிமுகமாகி நட்பாகி சிறகுகளின் பலத்தை புரிய வைத்த தோழி பாரதி என்று எல்லோருமே என்னைக் கவர்ந்தவர்கள்.

இந்த வட்டங்கள் இன்றி பலரின் மனதைக் கவருபவர்கள் உண்டு. காந்திஜியின் உண்மை, பாரதியின் வீரம், அப்துல் கலாமின் முயற்சி, ஒளவையின் புலமை, பல இன்னல்களைத் தாண்டி உறுதியோடு அரசியலில் இறங்கும் பெண்மணிகளின் உறுதி என்று உள்ளம் கவர்ந்தவர்கள் பலர் உண்டு.

நாம் வாழத் தேவை தன்னம்பிக்கை, பிற உயிர் வாழ அன்பு என்பது உறுதி. அப்படி என்னைக் கவர்ந்தவர்கள்:

அன்னை தெரசா






அன்னை செய்த சேவைகளை மறக்க முடியுமா?
தன்னலம் கருதாது பிறர் நலனுக்கு வாழ்ந்த
தாய் உள்ளத்தை நினைக்காமல் இருக்க முடியுமா?
நம்பிக்கை இழந்தோரின் நம்பிக்கையாக
வாழ்வை வெறுத்தோரின் தேவதையாக
எல்லோருக்கும் தாயாகத்
தாய்மையுடன்
வாழ்ந்த கருணை உள்ளத்தைப்
பணிவுடன் வணங்குகிறேன்!!


அன்னை தெரசாவின் பொன்மொழிகள்

நாம் எவ்வளவு சேவை செய்கிறோம் என்பதை விட, செய்யும் சேவையை அன்புடன் செய்வதே முக்கியம்.நாம் எவ்வளவு கொடுக்கிறோம் என்பதை விட, கொடுப்பதை அன்புடன் கொடுப்பதே முக்கியம்


அமைதியின் பலன் பிரார்த்தனை
பிரார்த்தனையின் பலன் நம்பிக்கை
நம்பிக்கையின் பலன் அன்பு
அன்பின் பலன் சேவை
சேவையின் பலன் அமைதி


ஹெலன் கெல்லர் & ஆன் சல்லிவன்



எனக்கு இவரைப் பற்றி என் பெண்ணின் பாடம் வழியாகத்தான் தெரியும். அவரைப் பற்றி கேட்ட பொழுது மெய் சிலிர்த்தது. எல்லாம் ஒழுங்காக இருந்தும் ஏதேனும் நாம் புலம்பிக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். சிறு வயதிலேயே கண் பார்வை, கேட்கும் திறன், பேசும் திறன் ஆகியவற்றை இழந்தவர் ஹெலன் கெல்லர்.

சற்றே எண்ணிப்பாருங்கள் நீங்கள் எதையும் பார்க்கவோ, கேட்கவோ பேசவோ முடியாது. உணர்வுகள் மட்டுமே துணை. உங்களுக்கு "தண்ணீர்" என்று அப்படி புரிய வைக்கலாம்? நீங்கள் சொல்வதை மூன்றாமவ்ர் புரிந்து கொண்டார் என்று எப்படி அறிவீர்கள்? இந்நிலையில் இவருக்கு ஆசிரியராக வந்தவர் ஆன் சல்லிவன். ஹெலன் கையில் பொம்மை கொடுத்து அவள் கைகளில் "பொம்மை" என்று எழுதினார், கேக் கொடுத்து "கேக்" என்று எண்ணினார். எதையும் புரிந்து கொள்ளும் நிலையில் இல்லை ஹெலன். அவர் கற்றுக்கொள்ள மறுத்தார். கற்றுத்தருகிறார்கள் என்று புரிந்தால் தானே? ஆனால் ஆன் நம்பிக்கை இழக்கவில்லை, கற்றுக் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரு நாள் தண்ணீரை ஹெலன் மீது தெளித்து "தண்ணீர்" என்று எழுதினார் ஆன். அப்பொழுது தான் ஹெலனுக்கு தான் கற்பிக்கப்படுகிறோம் என்று புரிந்தது. "தண்ணீர்" என்று எழுத கற்றுக்கொண்டார். ஒவ்வொன்றையும் எப்படி எழுத வேண்டும் என்று வினவி கற்றுக் கொண்டார். சற்று நேரத்தில் 30 வார்த்தைகள் கற்றுக் கொண்டார். அதன் பிறகு விரல்களின் மூலமும், பேசுபவரின் உதட்டசைவுகளை விரல்களால் உணர்வதன் மூலமும், பிரெய்ல் மூலமும் தகவல் பரிமாறக் கற்றுக்கொண்டார்.

ஹெலன் கெல்லர் ‘நம்பிக்கை’ மட்டும் கொண்டு தடைக்கற்களை படிக்கற்களாக்கி சிறந்த எழுத்தாளராகவும் சமூக ஆர்வலராகவும் உருவானார். இருவரின் நம்பிக்கையயும் வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. எதுவும் சாதிக்கலாம் என்ற நம்பிக்கை தானே வாழ்வின் ஆதாரம்?

ஹெலன் கெல்லரின் பொன் மொழிகள்:

மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை என்பது தடைகளற்ற வாழ்க்கை அல்ல, தடைகளை வெற்றி கொண்டு வாழும் வாழ்க்கை

ஒரு கதவு மூடப்படும் போது மற்றொரு கதவு திறக்கிறது. ஆனால், நாம் மூடப்பட்ட கதவையே பார்த்துக்கொண்டு திறக்கப்படும் கதவை தவறவிடுகிறோம்.


நம்மால் அவர்கள் அளவு செய்ய முடியாவிட்டாலும் முடிந்தவரை அன்பு செலுத்துவோம். நம்பிக்கை என்பது நமக்கு மட்டும் இன்றி தடுமாறும் மற்றவருக்கும் அளித்து வாழ்வை இனிமை ஆக்கிடுவோம்.உள்ளத்து உணர்வுகளைப் பகிர உதவியதற்கு நன்றி ஜீவன்.

இப்பதிவை படிக்கும் எவரும் உங்களைக் கவர்ந்தவர்களை உங்கள் பதிவில் கூறுங்களேன்!!!

வழக்கொழிந்த தமிழ்ச் சொற்கள் (தொடர் பதிவு)

அமிர்தவர்ஷினி அம்மா வழக்கொழிந்த தமிழ்ச் சொற்கள் பற்றிய தொடர் பதிவுக்கு அழைத்திருந்தார்கள். எனக்கு உடனே எப்பவோ படிச்ச தமிழ் பாடம் நினைவுக்கு வந்தது. அதில நான் தமிழ்னு நினைச்சுட்டு இருந்ததை எல்லாம் வடமொழி, பாரசீகம், லத்தீன் போன்ற மொழிகளில் இருந்து வந்ததுனு இருக்கும். எனவே எது உண்மையில் தமிழ்ச்சொல் என்பதில் எனக்கு எப்பொழுதுமே குழப்பம் தான்.

இந்த தலைப்பைப் பார்த்ததும் சொல்வழக்கா, நூல் வழக்கா அப்படீனு கன்ஃப்யூஷன். ஆமாங்க பேச்சு வழக்கில் ஆங்கிலம் பேசுவது, எழுதும் பொழுது தமிழில் எழுதுவோம். பாருங்க கன்ஃப்யூஷன் (குழப்பம்) , டிஸ்கஷன் (கலந்துரையாடல்), கப்(கோப்பை), ஸ்பூன் (தேக்கரண்டி), ஸாரி (மன்னிப்பு) , தாங்க்யூ (நன்றி) etc etc...(இன்ன பிற).

அதனால் சொல்வழக்கே எடுத்துக்கிட்டேன். இந்த சொற்கள் இன்னும் சில இடங்களில் புழக்கத்தில் இருக்கலாம் , சில இடங்களில் வேறு சொற்கள் வந்து மறைந்தும் இருக்கலாம். சின்ன வயசில வாசல் தெளிச்சு கோலம் போடுங்கறதை "முத்தம் (முற்றம்) தெளிச்சு , கோலம் போடு" என்பார்கள். இப்பொழுது முற்றங்கள் குறைந்து விட்டதாலோ என்னவோ, இவ்வழக்கு இப்பொழுது "வாசல்" என்றே மாறி விட்டது. புழக்கடை என்று பின்வாசலைக் குறிப்பார்கள். இதுவும் இப்பொழுது பின்னால் என்று மாறிவிட்டது. பரண் மேல போடற பொருள் எல்லாம் இப்ப "லாஃப்ட்--ல" போடச் சொல்றாங்க. இரும்பு கிராதி இரும்பு கேட் ஆய்டுச்சு. புகைப்படத்துக்கு சட்டம் போடறது ஃப்ரேம் அப்படீனு இப்ப தான் நினைவுக்கு வருது. காரை எப்படி எனக்கு மொட்டை மாடியாச்சுனு யோசிக்கிறேன்.

எங்கம்மா அழைத்து நான் கேட்டு உள்ள ஒரு உறவுமுறை மாம்டக்கா. மாமன் வீட்டு அக்கா என்பதே இது. இப்பொழுது யாரும் அழைப்பதாகத் தெரிவதில்லை. மாமன் மகளை மதினி என்பார்கள். நான் அழைத்த பொழுது ஒருவர் "அண்ணி" என்று அழை , மதினி என்பது பட்டிக்காடு போல் உள்ளது என்றார்கள். அவர்கள் இருப்பது ஒரு பட்டிக்காடு என்பது வேறு விஷயம். இதுக்கெல்லாம் விசனப்பட முடியுமா? அப்பப்ப "ஃபீல்" பண்ணுவேன்.

வழக்கில் இருந்தாலும் வீட்டில் இல்லாது போனதால் வழக்கொழிந்த சொற்கள் அம்மி, குழவி, உரல், உலக்கை, சல்லடை, சிணுக்கரி (சிடுக்கெடுக்க உபயோகிப்பது. கம்பி போல் இருக்கும்), ஊதாங்குழல். குழந்தைக்கு மருந்து புகட்ட சங்கு பயன்படுத்துவோம். இப்பொழுது தான் ப்ளாஸ்டிக் குப்பிகள் மருந்தோடு வந்துவிட்டனவே!! வாக்கர் வந்ததால் நடைவண்டியும், சிம்னியால் புகைபோக்கியும், சோப்பினால் படிகாரமும் வழக்கொழிந்து போயின.


தமிழைச் செம்மொழி ஆக்கிய அரசே இன்னும் பலரால் கவர்ன்மெண்ட் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. ஆகஸ்ட்டை ஆகத்தாகக் அழைக்கும் கட்சிகள் ஆடி/ஆவணியாக அழைத்தால் , தமிழ்த் தேதியில் பிறந்த நாளைத் தலைவர்கள் கொண்டாடினால் தமிழ் மாதங்கள் வழக்கொழியாமல் இருக்கும். இன்றும் என் அம்மா உறவினரோடு பேசுகையில் தமிழ் மாதங்களில் தான் நாங்கள் பிறந்த தேதியைக் கூறுவார். இவர்களைப் போன்றோராலும், மாதங்களுடன் சேர்ந்து விட்ட பண்டிகைகளாலும் (தைப்பூசம், மாசி மகம் ....), கல்யாணம், கோயில் காரியத்திற்கான பத்திரிக்கைகளாலும் இன்னும் தமிழ் மாதங்கள் உயிரோடு இருக்கின்றன.

வாழ்க தமிழ்!!!

இப்பதிவைத் தொடர நான் அழைக்க விரும்புவோர்:

முத்துச்சரம் இராமலஷ்மி மேடம்
தமிழ் திகழ்மிளிர்
மழைக்கு ஒதுங்கியவை அ.மு.செய்யது